เนื้อหาใน Entry นี้ไม่มีอะไรครับ ไม่มีสาระอะไรทั้งสิ้น แค่จะมาทักทายเพื่อนๆหลังจากหายหน้าไปทำวิจัยซะนาน จนส่งเล่มไปเรียบร้อยเมื่อปลายเดือน พ.ค. ที่ผ่านมา เท่าที่อ่านมานี่หลายๆคนคงเข้าใจไปแล้วว่า ผมจบแล้ว เย้วๆ.......แต่อย่าพึ่งดีใจไปครับเรื่องราวมันยังมีต่อ
กว่าจะถึงขั้นส่งเล่มได้ ต้องมีการฝ่าด่านอรหันต์มากมายหลายขั้นตอน ไหนจะส่งเล่มให้ตรวจก่อนสอบ ให้อ.ที่ปรึกษาตรวจเล่มบลาๆๆ แต่กระนั้น สุดท้ายแล้วหลังจากการสอบจบ 1 เดือนผลการตรวจเล่มครั้งสุดท้าย ก็มาถึงผมครับ ที่หน้าแรกของเล่มที่ส่งไปตรวจด้านบนเขียนไว้ว่า "ไม่มีส่วนที่ต้องแก้ไข" ด้วยความดีใจครับ ผมแก้เล่มครั้งสุดท้ายจากนั้นจึงตรวจสอบทั้งหมด แล้วก็นำไปเข้าเล่ม นำไปให้คณะกรรมการสอบทั้งหมดเซ็นอนุมัติ แล้วก็ตรงดิ่งไปส่งเล่มทันที แต่เมื่อไปถึง เจ้าหน้าที่ก็เอาเล่มของผมมาอ่าน แล้วก็บอกว่า ต้องไปแก้ เกือบทั้งหมด.... เนื่องมาจากการเว้นวรรคและการจัดรูปแบบ ผมยืนอึ้งกิมกี่อยู่ตรงนั้นแล้วพยามบอกกับเจ้าหน้าที่ว่า เล่มที่นำมาส่งนั้น ผมนำมาให้ตรวจแล้วครั้งนึง และได้รับการตอบกลับมาว่าไม่มีส่วนที่ต้องแก้ไขนี่นา เจ้าหน้าที่คนนั้นตอบกลับมาว่า "ทางนี้ไม่ได้มีหน้าที่ต้องตรวจส่วนที่ผิดให้น.ศ.นะคะ น.ศ.ต้องตรวจเอง" ผมได้แต่ยืนงงครับ ถ้างั้นไอ้เล่มที่ผมส่งมาให้ตรวจนี่ ส่งมาทำไมเหรอครับ 1 เดือนที่ส่งมานี่ เอามาดองเล่นเฉยๆเหรอ (แต่ไม่ได้พูดนะ เด๋วยาว) ป้องกันการยืดยาว ผมนำกลับไปแก้ครับ เพราะอีกไม่กี่วันก็จะหมดกำหนดส่งแล้ว จากนั้นรีบนำกลับมาส่งประมาณ 3-4 รอบได้ ทุกรอบ แก้อย่างละนิดละหน่อยจากการที่เจ้าหน้าที่คนนั้นค่อยๆเพิ่มส่วนที่แก้ให้(ทำไมไม่ให้มันเสร็จรอบเดียวไปเลยล่ะเจ๊) จนรอบสุดท้ายที่เล่มน่าจะเสร็จแล้ว ผมนำมาส่งอีกครั้งเพื่อให้เจ้าหน้าที่คนนั้นดู เจ้าหน้าที่คนนั้นทำท่าทางเบื่อหน่ายสุดๆเหมือนไม่อยากอ่านแล้ว และก็บอกว่าให้แก้อีกบรรทัดเดียว จากนั้นผมรีบนำไปแก้ครับ ด้วยความหวังว่าจะไม่ต้องแก้แล้ว และนำไปเข้าเล่มใหม่อีกรอบ (จ่ายค่าทำเล่มกรอบเลย) จนสุดท้ายนำมาให้เจ้าหน้าที่คนนั้นตรวจอีกรอบครับ และแล้วก็ผ่านไปได้ด้วยดี......(มั้ง) ในที่สุด ผมส่งทันครับ แต่มันยังไม่จบง่ะ..... ตั้งแต่เป็นรูปเล่มขึ้นมาผมส่งแก้ไม่ต่ำกว่า 20 รอบครับ 4 เดือนที่ผ่านมามีทั้งอดนอน 2 วันนอน 1 ครั้ง เรียกได้ว่ากลัวการเรียกกลับไปแก้จนถึงขั้นผวาก็ว่าได้ จนหลังจากส่งเล่มแล้ว มีอยู่คืนนึงครับที่ผมฝันว่าเจ้าหน้าที่คนนั้นรียกให้มาเอาเล่มกลับไปแก้ จนถึงขั้นละเมอตะโกนออกมาดังลั่นบ้านว่า "ยังต้องแก้อีกเหรอครับ!!!" ผมเล่าเรื่องละเมอนี้ให้เพื่อนหลายๆคนฟัง หลายๆคนอาแตกแตน หาว่าผมกังวลมากเกินไปจริงๆ
หลังจากวันนั้น ผ่านมาได้ 2 อาทิตย์ และแล้วก็มีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรมาหาผม เป็นสายที่ผมเห็นแล้วไม่อยากรับเลย ใช่แล้ว!!....มันเป็นสายจากคณะครับ ผมกดรับสายแล้วคุย และแล้ว ฝันของผมก็เป็นจริงจนได้!! เจ้าหน้าที่จากคณะบอกว่าให้ผมมารับเล่มไปแก้ครับ..... -- --"""ผมเงียบอึ้งไปพักนึง ก่อนจะเรียกสติหมุนพวงมาลัยรถกลับมาตรงได้พร้อมกับถามกลับไปว่า "ยังต้องแก้อีกเหรอครับ!!!"จากบ่ายวันนี้ที่กะลังจะไปซื้อกับข้าวกลับไปกินที่บ้าน กลายเป็นต้องขับรถไปรับเล่มมานั่งแก้ (อยากบอกว่า แก้ในส่วนที่ไม่น่าจะแก้มากๆเลย-- --" เช่น เว้นวรรค จุด ) รวมกันแล้ว 5 หน้า เอากลับมาเคาะเว้นวรรคไม่กี่ที.... เพื่ออะไรเนี่ยยยยย
นี่ยังไม่นับเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกหลายสิบคนที่ต้องไปรับเล่มมาแก้เช่นเดียวกับผมครับ พอคุยๆกันแล้วก็ได้แต่หัวเราะเซ็งๆก่อนจะแยกย้ายกันไปแก้ และหวังว่า มันจะเป็นรอบสุดท้าย(นะ)..... สุดท้ายนี้ขอยืมประโยคนี้มาใช้หน่อยนะครับ คุณไตรภพ "ทุกๆคนมีความฝัน แต่จะมีซักกี่คนที่มี.... ฝันที่เป็นจริง -__-"" (ว่าแต่ตกลงตรูจบไม๊เนี่ย)
